02:47
26.06.2019

официальный сайт
www.shinnik.by
Воскресенье, 15 Апрель 2018
Активная позиция во всем

С большим интересом рассказывает о своей работе сборщик покрышек сборочного цеха №1 завода КГШ Григорий Степанович ЯКОВЛЕВ. С не меньшей самоотдачей, уверена, трудится он на благо «Белшины», ведь именно за добросовестный труд его фотография занесена на Доску почета Общества.

Григорий Яковлев пришел работать на «Белшину» в далеком 1983 году. Некоторое время молодой человек работал питальщиком, потом – водителем погрузчика, а после женитьбы перевелся сборщиком покрышек.

– Я и подумать не мог, что навсегда свяжу свою судьбу с «Белшиной», ведь в Бобруйск приехал погостить к сестрам, – вспоминает Григорий Степанович. – Родился я и до шестого класса жил в деревне Подлещенка Кировского района. Потом вместе с мамой, Устиньей Куприяновной, переехал жить в город Снежное Донецкой области. Там и вырос, освоил профессию слесаря-ремонтника по металлорежущим станкам в одном из местных профессионально-технических училищ, и даже устроился на работу по специальности на моторно-строительном заводе. Но приехав на время к сестрам, так и остался в Бобруйске.

Стоит сказать, что первоначально Григорий Степанович устроился на предприятие временно, но за два месяца работы молодой человек отлично себя зарекомендовал, да и ему пришлось по душе новое дело, поэтому он принял решение продолжить трудовой путь на «Белшине». Все особенности профессии сборщика покрышек он постигал без отрыва от производства.

– Конечно, сейчас многое изменилось, – говорит Григорий Степанович, – работников моего поколения в цехе трудится уже немного. Пришли на производство молодые, перспективные парни. С ними мне работать легко. Часто они обращаются за советом, а я с удовольствием им помогаю. Станки знаю, как пять своих пальцев, поэтому могу дать ценные практические советы по особенностям их эксплуатации.

Главное в работе, по мнению нашего героя – ответственный подход к делу. Ведь от четкого выполнения поставленных задач зависит успех всего предприятия.

Трудилась на «Белшине» и жена Григория Степановича – Елена Викторовна. В августе прошлого года она ушла на заслуженный отдых. А встретил много лет назад свою вторую половинку Григорий Яковлев в сборочном цехе №1 ЗКГШ. В 1988 году молодые люди поженились. Пара воспитала троих детей. Их сын Сергей также трудится на «Белшине». Дочь Наталья живет с мужем в Литве, а старшая Ирина подарила родителям двух замечательных внучек – Ксению и Полину. Именно с ними дедушка любит проводить свое свободное время, а еще учит девочек кататься на лыжах.

– Я поклонник активного отдыха. В молодости с большим удовольствием бегал на лыжах, – говорит наш собеседник. – А теперь приобщаю к здоровому образу жизни внучек. А еще часто с женой ходим за грибами, работаем на даче. У меня в Сычково живет мама, так у нее на участке садим огород. А еще я очень люблю мастерить, заниматься строительными работами.

Любит Григорий Степанович также путешествия. С женой они побывали в Праге, Вене, Будапеште, на греческом острове Родос… Вот и сейчас Григорий Яковлев оформляет визу, чтобы отправиться в очередную поездку, где он откроет для себя красоты еще одной страны, а отдохнувши, с еще большим рвением, приступит к исполнению профессиональных обязанностей.

Маргарита ГАЦКО (office@shinnik.by)
Фото Игоря ДРАПЕЗЫ (drapeza63@yandex.ru)

Бобруйский горисполком Бобруйский горисполком
ЭТО ИНТЕРЕСНО ЗНАТЬ...
10 фактаў пра беларускую мову
10 фактаў пра беларускую мову

1. Дыялектная мова багацейшая за літаратурную
Слоўнік літаратурнай беларускай мовы налічвае прыкладна 250 - 500 тыс.слоў. У дыялектнай мове (агульная назва для гаворак людзей у пэўным рэгіёне) — каля 1,5−2 млн слоў.

2. У беларускай мове тры алфавіты (графічныя сістэмы)
На сённяшні дзень афіцыйна ўжываецца кірылічны алфавіт, які існуе з XIV ст. У XVI ст. з’явілася лацінка. Ёй пісаліся творы беларускай літаратуры XIX ст. На пачатку XX ст. кірылічны і лацінскі алфавіты суіснавалі разам. Так пэўны час газета «Наша ніва» друкавала тэксты на дзвюх графічных сістэмах, каб усе беларусы разумелі напісанае, таму што каталікі звыклі да лацінкі, а праваслаўныя разумелі толькі кірыліцу.

Зараз лацінка ўжываецца ў тапаніміцы — назвах геаграфічных аб’ектаў. Таксама ёй карыстаюцца ў побытавых зносінах беларусы, якія лічаць лацінку больш зручнай сістэмай для перадачы асаблівасцяў беларускага маўлення.

З XIV ст. на Беларусі пачалі сяліцца татары, якія трапілі ў палон падчас набегаў Арды. Паступова яны асіміляваліся, і ў выніку з’явіліся кітабы — кнігі, напісаныя па-беларуску арабскай вяззю.

3. Беларуская мова існуе ў двух правапісах
У 1918-м годзе мовазнаўца і грамадска-палітычны дзеяч Браніслаў Тарашкевіч выдаў «Беларускую граматыку для школ» кірыліцай і лацінкай. Гэта была першая практычная граматыка. Распрацаваны ім правапіс называецца класічным, або «тарашкевіцай».

З 1933-га года ў выніку разгортвання русіфікацыі замацавалася так званая «наркамаўка». Гэты правапіс рэфармаваўся двойчы: у 1956-м годзе і ў 2008-м. Апошнім варыянтам мы карыстаемся сёння.

4. Толькі ў беларускай мове ёсць літара Ў
Гэта адметнасць беларускай мовы ўвасоблена ў помніку, які знаходзіцца ў Полацку. Над скульптурай працаваў мастак і дызайнер Ігар Куржалаў.

5. Беларуская мова знаходзіцца пад пагрозай знікнення
У паўсядзённых зносінах ёй карыстаецца малы працэнт насельніцтва. Толькі ⅔ беларусаў размаўляе на роднай мове ў побыце. Часцей беларуская мова ўжываецца на дзяржаўных тэле- і радыёканалах, у перыядычных выданнях, справаводстве.

6. Тры стагоддзі беларуская мова была дзяржаўнай у ВКЛ
З XIV ст. і да 1696 года беларуская мова была афіцыйнай мовай Вялікага Княства Літоўскага. Пасля аб’яднання ВКЛ і Караўлества Польскага ў 1569-м годзе пачалася паланізацыя насельніцтва Княства. Скончылася гэта поўным выцясненнем беларускай мовы з афіцыйнага ўжытку. З 1696-га года справаводства Рэчы Паспалітай было пераведзена на польскую мову. З таго часу беларуская мова ўжывалася ў побыце.

7. Не па-беларуску і не па-руску, а на трасянцы
Сумесь беларускай і рускай мовы называецца «трасянка». У прамым сэнсе яно абазначае сена нізкай якасці, якое ўтвараецца ад спалучэння сухой і свежаскошанай травы. Ва ўкраінскай мове таксама ёсць падобная з’ява і называецца яна «суржык».

8. Для беларускай мовы не характэрны дзеепрыметнікі цяперашняга часу
Дзеепрыметнікі цяперашняга часу (сплючы чалавек, маючыя дадзеныя) — чужынцы ў беларускай мове. Яны ўжываюцца толькі ва ўстойлівых спалучэннях (бягучы год, дзеючая асоба), характэрных для навуковага і афіцыйнага стыляў. У іншых выпадках гэта парушэнне літаратурнай мовы.

9. Некалі беларуская мова мела статус адзінай дзяржаўнай мовы ў Беларусі
У 1990-м годзе быў прыняты закон «Аб мовах», згодна з якім беларуская мова прызнавалася адзінай дзяржаўнай мовай незалежнай Рэспублікі Беларусь. Але пасля рэферэндуму 1995-га года статус дзяржаўнай набыла і руская мова. Дарэчы, прапанову ўрада вярнуць рускай мове статус дзяржаўнай падтрымала большасць беларусаў. Мяркуецца, насельніцтву было цяжка пасля савецкіх часоў адразу перайсці на беларускую мову ва ўсіх сферах зносін. Людзі элементарна яе не ведалі. Зараз, як бачым, прыярытэт у зносінах мы аддаём рускай мове.

10. У беларускім алфавіце 32 літары
Наш алфавіт не мае літар Щ, Ъ. Замест цвёрдага знака мы ўжываем апостраф (‘). Дыграфы ДЗ і ДЖ не ўваходзяць у алфавіт, бо гэта спалучэнне дзвюх літар для абазначэння адпаведных гукаў.

По материалам: schools.by


© «Шинник», 2015
Использование материалов разрешено только с размещением активной ссылки на наш сайт.

ОТКРЫТОЕ АКЦИОНЕРНОЕ ОБЩЕСТВО